Ontklik je pedalen en waag de sprong: lesgeven zonder fiets

Als Level 3 Spinning® instructeur had ik ruim twee jaar ervaring en zat mijn studio steevast vol. Ik had veel vertrouwen in mijn kunnen. Toen dwong een knieblessure me echter een paar weken van de fiets. In plaats van een vervangende instructeur te zoeken voor de duur van mijn revalidatie, besloot ik de sprong te wagen en mijn lessen staand te geven. Ik had alleen maar masterinstructeurs staand les zien geven, dus ik dacht dat het mijn mogelijkheden als instructeur te boven ging. Hoewel ik me op mijn gemak voelde bij het lesgeven, voelde ik me veiliger en zekerder achter het stuur, net zoals een spreker zich veilig voelt achter een podium. Zou ik die stap van de fiets kunnen zetten en een les effectief staand kunnen geven zonder een paniekaanval? En, nog belangrijker, zouden mijn deelnemers, die nog nooit staand les hadden gehad, mijn coaching accepteren terwijl ik staand rondliep? Ondanks mijn twijfels stortte ik me er volledig in: ik gaf complete lessen, van warming-up tot cooling-down, staand. Dit is wat ik heb geleerd:

Het vervoermiddel van mijn studenten volledig naar eigen wens inrichten

Multitasking gaat me goed af als ik bij mijn kinderen ben, achter mijn computer op het werk zit of eet terwijl ik tv kijk. Maar ik realiseerde me al snel dat het onmogelijk was om tegelijkertijd mijn eigen trainingsintensiteit te controleren, de intensiteit van de les in de gaten te houden én een fietstocht te begeleiden. Kies er twee van die drie, want één moet wijken. Door mijn onbewuste bezorgdheid over mijn eigen lichaam los te laten en ervoor te zorgen dat ik mezelf niet te veel of te weinig pushte, kan ik me nu volledig concentreren op het begeleiden van mijn groep en het geven van een fietstocht. Elke les draait nu echt helemaal om mijn deelnemers.

Aanwijzingen geven met meer dan korte zinnen

Doordat ik zelf niet fietste, had ik meer zuurstof om mijn aanwijzingen uitgebreider te formuleren. Zo illustreer ik bijvoorbeeld de scherpte van een haarspeldbocht: mijn armen leiden mijn lichaam omhoog in een scherpe bocht, terwijl de weg een krappe bocht maakt. Ik geef een toename in intensiteit aan door te doen alsof ik me vastgrijp aan de achterkant van iemands zadel en mijn gewicht aan hun bagage toevoeg. In plaats van alleen korte zinnetjes of woorden, bied ik ze verbale en fysieke beelden aan.

Iemand houdt ze in de gaten, allemaal.

In plaats van op de fiets van de instructeur te blijven zitten met een beperkt zicht op mijn groepje fietsers, zie ik nu de hele ruimte vanuit een compleet nieuw perspectief. Vanaf de grond kan ik zien hoe de knieën van mijn fietsers bewegen, of alle voeten plat op de grond staan ​​tijdens de pedaalslag, of ze zich optrekken en afremmen in de cirkel en of hun bovenlichaamshouding vanuit alle hoeken correct is. Ik kan ook ervaren fietsers herkennen die misschien al jaren op een bepaalde manier fietsen en die hun fietshouding moeten aanpassen.

Persoonlijke aandacht geven buiten het fietsen om

Als ik niet op de fiets zit, heb ik veel meer mogelijkheden om individuele instructie te geven. Ik kan voor een fietser gaan staan ​​die problemen heeft met de traptechniek en de cirkel met platte voeten demonstreren. Lesgeven naast de fiets is een uitstekende manier om fietsers te bereiken die kinesthetische aanwijzingen nodig hebben (of de beweging of oefening zelf uitvoeren) om je instructies in de les echt te begrijpen.

Het opbouwen van de band

Het grootste voordeel dat ik heb ondervonden van het geven van lessen terwijl ik niet op de fiets zit, is de emotionele band die ik met elke deelnemer heb opgebouwd, zelfs met degenen die te laat komen of direct na de les vertrekken. Een beetje persoonlijke aandacht voor elke deelnemer doet wonderen om hen aan te moedigen en hen gerust te stellen dat ik wil dat ze baat hebben bij mijn les. Drie maanden later heb ik geleidelijk aan meer tijd op de fiets in mijn routine opgenomen, maar ik blijf lesgeven zonder fiets . Natuurlijk waren er ongemakkelijke momenten tijdens dit leerproces, waarop het moeilijk was om los te klikken van de pedalen en van de fiets af te stappen. Maar zelfs als ik volledig hersteld ben van mijn blessure, ben ik van plan een groot deel van mijn lessen naast de fiets te blijven geven. Er zijn zeker momenten waarop op de fiets zitten de beste manier is om de les te leiden en de juiste techniek te demonstreren, maar ik wil de voordelen die ik de afgelopen weken voor mijn lessen heb opgebouwd, behouden. Het is een onschatbare ervaring voor me gebleken en de feedback van mijn lessen is overweldigend positief. Dus wees niet bang om de sprong te wagen en les te geven zonder fiets als dat kan! Heb jij de sprong gewaagd en ben je zonder fiets aan de slag gegaan? Abonneer je op onze nieuwsbrief voor meer tips voor instructeurs en ontdek wat er gebeurt als je de sprong waagt!