Crosstraining: Buiten fietsen

Crosstraining in de buitenlucht is een uitstekende manier om de conditie en de rompkracht te ontwikkelen en te behouden, vooral nu sportscholen of Spinning studio's mogelijk niet toegankelijk zijn.

Weg- en mountainbiken zijn ideale crosstraining sporten voor Spinning® liefhebbers, omdat ze voortbouwen op onze bestaande fietservaring en de conditie die we in de Spinning® lessen hebben opgebouwd. Het is dan ook logisch dat we af en toe een pauze nemen om naar buiten te gaan en van deze fantastische sporten te genieten. Of je nu de voorkeur geeft aan onverharde wegen of asfalt, buiten fietsen brengt zijn eigen uitdagingen met zich mee: tegenwind, scherpe bochten, gladde wegen, stenen, boomstronken, zand, modder en razendsnelle afdalingen die het allemaal de moeite waard maken.

WEG

Hoewel beide sporten het uithoudingsvermogen verbeteren, werkt wielrennen op de weg het beste. Het is altijd toegankelijk en ongelooflijk efficiënt. Daarom trainen de meeste crosscountry mountainbikers het grootste deel van hun tijd op de weg: ze kunnen twee keer zoveel kilometers afleggen in de helft van de tijd.

Wegfietsen helpt fietsers ook om goed vertrouwd te raken met hun zadel, en we weten allemaal hoe belangrijk dat is. Of je doel nu 32 kilometer, 160 kilometer of de voorbereiding op het wedstrijdseizoen is, ga de weg op en maak het jezelf een paar uur gemakkelijk – hoe langer hoe beter; op lange beklimmingen, afwisselend zittend en staand op de pedalen, en op lange vlakke stukken, met tegenwind voor extra weerstand.

BERG

Mountainbiken is daarentegen een uitstekende training voor snelheid en wendbaarheid. Omdat het terrein doorgaans zeer gevarieerd is, van gladde onverharde wegen tot rotsachtige, technische singletracks en zanderige, gladde rotsen, test mountainbiken niet alleen je conditie, maar verbetert het ook je fietsbeheersing en dwingt het je om letterlijk snel te schakelen.

Mountainbikeroutes bestaan ​​doorgaans uit glooiende stukken, oftewel afdalingen die direct overgaan in korte, steile klimmetjes, en omgekeerd. Klimmen is precies waar mountainbiken en wielrennen op de weg van elkaar verschillen: terwijl je op een racefiets langere tijd staand kunt klimmen, kan dat op een mountainbike niet. De reden?

Tenzij je op een onverharde weg rijdt, verminderen zand en losse stenen de grip en zorgen ze ervoor dat het achterwiel wegglijdt. Door kleinere versnellingen te gebruiken, snel te trappen en je lichaamsgewicht naar voren te verplaatsen, kun je voldoende momentum opbouwen om naar de top te sprinten. Daarom dwingt het klimmen op een mountainbike de spieren meestal tot korte, explosieve inspanningen – op beklimmingen die altijd lijken op te duiken na een welverdiende afdaling, maar ook op de beklimmingen die we altijd verwachten, zoals de hobbelige onverharde wegen die terug naar de auto leiden.